Jan Kanty Steczkowski – adwokat, finansista, pierwszy prezes Banku Gospodarstwa Krajowego, minister skarbu i premier rządu.
 
Urodził się 1862 w Dąbrowie Tarnowskiej jako syn radcy cesarskiego, Konstantego oraz Marianny z Olszewskich. Studiował prawo na UJ i w Wiedniu. W latach 1884-86 odbywał praktykę w Sądzie Obwodowym w Rzeszowie, a równocześnie uzyskał doktorat prawa na UJ. 
 
Przez pierwsze 15 lat po studiach poświęcił się głównie karierze adwokackiej. Zasiadał na ważnych stanowiskach w wielu związkach, spółkach i towarzystwach związanych z gospodarką, takich jak: Zarząd Galicyjskiego Przemysłu Fabrycznego we Lwowie, Galicyjskie Towarzystwo Gospodarcze, Związek Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarczych, Krajowe Towarzystwo Naftowe czy Galicyjskie Towarzystwo Magazynowe dla Przemysłu Naftowego we Lwowie.
W 1889 roku był dyrektorem Galicyjskiej Kasy Oszczędności i z jego inicjatywy utworzono Związek Kas Oszczędnościowych Galicji. W 1906 objął stanowisko dyrektora lwowskiej filii Uprzywilejowanego Austriackiego Zakładu Kredytowego dla Handlu i Przemysłu, a jednocześnie zasiadał w radzie nadzorczej Banku Melioracyjnego we Lwowie a także w radzie nadzorczej Galicyjskiego Banku Przemysłowego. Dwa lata później wszedł do rady nadzorczej Banku Galicyjskiego dla Przemysłu i Handlu w Krakowie. Od 1913 r. był we Lwowie dyrektorem Banku Krajowego, a w latach 1915-20 dyrektorem naczelnym Galicyjskiego Wojennego Zakładu Kredytowego.
 
W 1918 r. zostaje ministrem skarbu w rządzie Jana Kucharzewskiego. Ostatecznie objął funkcję premiera i ministra skarbu na początku kwietnia. Rząd Steczkowskiego przygotował podstawy organizacyjne aparatu skarbowego i projekty ustawodawcze systemu finansowego państwa. Wzmocnił Polską Siłę Zbrojną, starał się tworzyć szkolnictwo i administrację samorządową, obiecywał wprowadzenie ustaw socjalnych, parcelacje majątków państwowych i kredytowanie odbudowy zniszczeń wojennych. Po opublikowaniu w Niemczech jego tajnej noty do rządów państw centralnych, w której m.in. zgadzał się na utratę czterech północnych powiatów guberni suwalskiej, fala krytyki i oburzenia zmusiła go do dymisji.
 
Od 1920 r. był delegatem Ministerstwa Skarbu do kierownictwa Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej. W lipcu premier Władysław Grabski powołał go na pełnomocnika ministra skarbu do zorganizowania Polskiego Banku Biletowego oraz wprowadził do Rady Ekonomicznej Ministrów.
Trzy miesiące później w okresie wyraźnego pogorszenia sytuacji finansowej państwa ponownie objął tekę ministra skarbu w pierwszym gabinecie Wincentego Witosa. Gdy pomysły Steczkowskiego na wyjście z kryzysu nie powiodły się, podał się do dymisji, a wkrótce potem upadł cały jego gabinet. Po porażce w wyborach w listopadzie 1922 roku Steczkowski zrezygnował z kariery politycznej i ponownie poświęcił się całkowicie bankowości.
W latach 1922-24 był prezesem Polskiego Banku Krajowego, a Grabski powierzył mu stanowisko naczelnego dyrektora Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej. W styczniu 1924 roku Steczkowski wszedł w skład Komitetu Organizacyjnego Banku Polskiego. Pod koniec kwietnia odszedł ze stanowiska dyrektora Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej. Dnia 22 maja został mianowany na okres pięciu lat prezesem powstającego Banku Gospodarstwa Krajowego. Równolegle był prezesem jego ekspozytury w Gdańsku. W kwietniu 1927 roku zrezygnował z prezesury BGK prawdopodobnie z powodów zdrowotnych.
Niewiele wiemy o jego działalności na innych polach, ale przez 30 lat był członkiem Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza we Lwowie. Był żonaty z Ireną z Pożakowskich; małżeństwo było bezdzietne. Został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w 1929 w Krakowie. Swój majątek zapisał w testamencie Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie z przeznaczeniem na stypendia dla ekonomistów.